بنیاد پیشبرد علم و فن آوری ایران نشاء علم 2008-935X 14 2 2024 12 21 Human Adaptations Inspired by an Extremophile and Resilient Organism: The Tardigrades الگوبرداری انسان از جاندار سخت‌دوست و تاب‌آور: تاردیگریدها 100 108 718811 FA محمدحسین خدابنده‌لو دپارتمان تخصصی بیوفیزیک، موسسه تحقیقاتی بیوشیمی و بیوفیزیک ایران، دانشگاه تهران، تهران، ایران. علی اکبر موسوی موحدی مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک، دانشگاه تهران، تهران، ایران USERN ، شبکه جهانی علمی، آموزش و پژوهش ، مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک ، دانشگاه تهران، تهران، ایران عضو پیوسته فرهنگستان علوم ایران، عضو پیوسته آکادمی جهانی علوم (تواس)، عضو پیوسته آکادمی علوم جهان اسلام 0000-0002-1707-8432 Journal Article This study examines the exceptional resilience of tardigrades, microscopic extremophiles, and draws comparisons to human resilience as expressed in the Human Development Index (HDI). Tardigrades employ unique survival mechanisms, such as cryptobiosis, allowing them to endure extreme conditions, including dehydration, intense radiation, and extreme pressures. These adaptations are analyzed alongside human resilience, an essential component of HDI, which reflects a society’s capacity to tackle economic and social challenges. The paper further proposes leveraging the tardigrades’ evolutionary adaptations, such as heat shock proteins and DNA repair mechanisms, as models for advancing human resilience. Additionally, it redefines HDI by incorporating a transcendental perspective, emphasizing the interplay of knowledge, faith, and the recognition of natural laws to inspire societal and individual development. This multidimensional approach offers insights into integrating biological resilience with human developmental frameworks for broader applications. این مقاله به بررسی تاردیگریدها، موجودات میکروسکوپی با توانایی خارق‌العاده در تحمل شرایط محیطی سخت، و ارتباط آنها با مفهوم تاب‌آوری انسانی و شاخص‌های توسعه انسانی (HDI) می‌پردازد. تاردیگرید یا خرس آبی، یک گروه از بی‌مهرگان میکروسکوپی هستند که به‌دلیل مقاومت بالایشان در برابر شرایط محیطی بسیار سخت شناخته می‌شوند. این موجودات میکروسکوپی از نظر اندازه معمولاً بین ۳/۰ تا ۵/۰ میلی‌متر هستند و در محیط‌های مختلف از جمله اقیانوس‌ها، جنگل‌ها و حتی بر روی خزه‌ها و گلسنگ‌ها زندگی می‌کنند. تاردیگریدها با استفاده از مکانیسم‌هایی نظیر کریپتوبیوزیس که نوعی حالت متابولیکی خاص و برگشت‌پذیر است، قادرند در محیط‌هایی با دماهای شدید، کم‌آبی، تشعشعات مضر و فشارهای بالا زنده بمانند. تاب‌آوری نیز به‌عنوان معیاری برای سنجش توسعه انسانی، بر توانایی کشورها و جوامع در مقابله با معضلات اقتصادی و اجتماعی تأکید دارد. کریپتوبیوز حالتی از عدم فعالیت شدید در پاسخ به شرایط نا‌مطلوب محیطی است. در این مقاله، شباهت‌ها و تفاوت‌های بین تاب‌آوری تاردیگریدها و شاخص توسعه انسانی مورد بحث قرار گرفته و پیشنهادهایی برای بهره‌برداری از طریق الگو و الهام‌گیری مولکولی از سازگاری‌ تکاملی تاردیگریدها، نظیر پروتئین‌های شوک حرارتی و سازوکارهای ترمیم DNA، مطرح می‌شود. البته در این مقاله نگاهی دیگر بر تعریف شاخص‌های توسعه انسانی شده‌است، بدین معنی که انسان توسعه یافته، وجودی با ضمیر متعالی است که قوانین الهی و ملکوتی پدیده‌های طبیعت را می‌شناسد و با علم و ایمان خود تاب‌آوری دارد تا در اشیا و پدیده‌های طبیعت غواصی نماید و گوهرها را بیابد و برای تسهیل امور خود و جامعه از آن بهره‌مند شوند. https://www.sciencecultivation.ir/article_718811_234b524e544ed022332a815234581d75.pdf